Eindejaar

2015 ... een bewogen jaar, een jaar om vlug te vergeten of misschien om nooit meer te vergeten. Ik kies voor dit laatste. Ik heb in dit jaar heel veel liefde mogen ontvangen.
Echte vrienden bestaan en komen je tegemoet als het eens wat slechter met je gaat.
Een lach en een traan ... samen ertegenaan!

Ik sla de laatste bladzijde van dit jaar om met volgende tekst ....

Life isn't easy,
and never will be.
But always remember,
you've got some friends,
and one of them is ME!

Jarig

Hieperdepiep hoera, een gelukkige verjaardag Marleen !
Het is niet van mijn gewoonte dat ik zelf uitpak met mijn verjaardag,  maar dit jaar maak ik een uitzondering.
Vandaag was het toch één van de mooiste verjaardagen tot hiertoe. Niet dat er zo gefeest of gevierd werd, dat deden we zondag reeds, en we houden nog iets in petto voor het weekend.

Ik ben een trouwe Radio2-luisteraar en deze week hebben ze het over leven en dood. Er vielen me vooral een paar getuigenissen op van mensen waarin ik mezelf herkende. Het was niet bepaald het onderwerp waarop je om de haverklap een vreugdedansje plaatst. Het deed me wel beseffen wat een geluksvogel ik ben.

Van een geluksvogel gesproken ... werd ik vandaag toch weer niet verrast met een mooi boeket dat afgeleverd werd aan de voordeur. Weeral van die lieve collega's. Ik voel me echt geliefd hoor of zou het zijn zoals Luc grapte: 'Misschien zijn ze wel blij dat je er nog enkele maanden ziekteverlof bij kreeg?' Maar dat geloof ik niet!

Bedankt aan iedereen voor de talrijke wensen en voor de kaartjes.

Een supergrote knuffel en wel duizend kussen,
Marleen

Update

Zoals beloofd nog een kleine belangrijke update.
De tumormarkers zijn zeer goed,  slechts 6!
Oef, hoera, joepiejayeh, ...

Tot later, dada.
Dikke kus,
Marleen

Hier ben ik terug

Hallo iedereen. Lang geleden hé.

Vandaag moest ik dus terug op controle. Deze keer nieuwe locatie, andere campus. Efkens je weg zoeken en wennen aan andere gebruiken. 2 gekende gezichten van het "Stedelijke" daar ontmoet, de andere in witte schorten gehulden waren voor mij onbekenden. Niet dat ik er naar streef om alle leden van de "witte woede" onder mijn sociale contacten te voegen.
Ik wil wel verduidelijken dat ik niet de minste vorm van antipathie tegen hen koester, maar ik blijf liever op afstand.

Gestart met bloedafname en spoelen van het poortje. Daarna werd ik ter plaatse afgehaald en begeleid om een echo te ondergaan. De jonge heer vroeg mij: "Mevrouw, kan je stappen" "Natuurlijk kan ik dat"  "Ja maar, het is ver hoor!"  "We blijven toch, mag ik hopen, binnen Roeselare?"
Zeg, ik ben nog geen invalide hoor en lachen heb ik ook niet verleerd.
De vochtcyste is met een goeie 2 cm afgenomen en gelukkig niet gegroeid.
De resultaten van het bloed waren nog niet binnen, morgen meer nieuws.

Ik had gedacht om volgende maand het werk terug te hervatten. Dit wordt dus op aanraden van de oncologe met enkele maanden uitgesteld. Nog veel te vroeg en de winter staat voor de deur ...
Zo, dat was het dan voor vandaag en morgen zijn we er weer met de  volledige stand van zaken.

Lieve groetjes en dikke knuffel,
Marleen

Eerste na-controle

Goedenavond, mag ik nog efkens storen? Jullie spannende tv-avond onderbreken? Ik beloof, ik hou het kort.

Gisterenmorgen moest ik voor de eerste maal terug onder de scanner na de laatste chemotherapie.  Toch weer bang afwachten. Op de scan waren geen tumoren meer te bespeuren, wat fantastisch nieuws was. Er was enkel op de plaats waar die grote tumor zat een soort cyste van zo'n 10 cm waar te nemen opgevuld met vocht. Dit is mogelijks een soort wondvocht van na de operatie. Eerst was er nog enige twijfel over de aard ervan, maar enkele minuten later kwamen de resultaten van de bloedafname ook binnen met het verlossende nieuws dat de tumormarkers maar op 7, 7 stonden. Oef, wat een geruststelling!

Toevallig moest dr Watty gisteren nog langs in Antwerpen bij prof Tjalma en heeft ze mijn dossier aan hem voorgelegd. Zijn voorlopig verdict luidt: Verder opvolgen! Bij de volgende afspraak op 14 oktober wordt een echo genomen. Indien gegroeid moet er aangeprikt worden onder Ct-scan. Hoe dat in zijn werk zal gaan ???
Hoe dan ook, ik voel wel iets, maar ik heb er momenteel geen last van.

Sorry collega's, ik kreeg nog minstens huisarrest tot eind oktober. Dat zou dan toch moeten lukken zeker? Jullie krijgen dan een collega terug die alweer een jaartje ouder en vooral wijzer is. Hm, hm!

Voila, tot hier de laatste update.
Dinsdag zullen er weer hier en daar traantjes vloeien zeker? Kyara, Lobke, Louis en tanti Valerie moeten terug naar school, Emile en Thiebe terug nr de crèche,  Evelien en Henk terug aan 't werk ... en Claude die is het al terug gewoon, alhoewel die is maandag jarig en misschien zal hij nog het meeste moeten wennen. Weer een jaartje ouder, maar neen hoor, ik verklap niks. Enkel ... nog 2 jaar vóór de nieuwe voordeur.
En opa en oma .... die mogen uitslapen!

Dikke knuffel en lieve groetjes,
Marleen

Een half jaar, 6 maanden ....

Hallo lieve volgers, eindelijk ben ik hier eens terug.

Een half jaar, 6 maanden, 2 kwartalen, 184 dagen, ... van slecht nieuws, angst, ellende, vermoeidheid,  kotsmisselijk,  ziekenhuizen met bijhorende maaltijden en verfoeide flessen Leberg-water, baxters, bloedcontroles, emoties, afstand van collega's,  enz... zijn voorbij.

Het was eveneens een periode van 'geluk bij een ongeluk', herstel, ziekenhuizen met vriendelijke dokters en overbezorgd personeel, begrip, weeral emoties, heel veel steun van collega's, vrienden en familie, talrijke bezoekjes, een hele wand vol wenskaarten,  een zee van bloemen,  niet te vergeten oh zo verleidelijke chocolaatjes, massa's duimen, ook uit onverwachte hoek, een andere kijk op het leven en boven alles, het besef dat we meer moeten leren om te genieten.

Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze periode. Misschien wordt je wel uitverkoren om dit te mogen meemaken? Nu maak ik misschien een rare hersenkronkel, maar -weliswaar met deze positieve afloop- ik heb hier heel wat van op gestoken hoor. Zou ik het nog eens willen overdoen? Eerlijk gezegd, neen! Toch waren het geen verloren maanden en zal ik proberen om vooral het positieve eraan te blijven herinneren.

Na anderhalve week voor Louis en Emile gezorgd te hebben, was ik toe aan een weekje genieten van de zon en rust. Sedert maandag heb ik nu wel te maken met maag en darm problemen. Jammer, maar ik probeerde er wel het beste van te maken. Geplande bezoekjes heb ik niet uitgesteld en toch genoten, al lukt het eten me nog steeds niet goed. Al denk ik dat het nu toch wat aan 't beteren is. Ja, ge kent dat wel hé, van dat onkruid. Ik zal van een nog ongekende soort zijn, een soort waar  menig wetenschapper zich nog de kop over breekt. Of, .... ik maak mezelf het maar wijs, ben ik zo'n soort kruid met voldoende positieve eigenschappen,  dat het toch geduld wordt.

Nu kan ik starten met het wederopbouwen van energie en het kweken van een weelderige krullenbol.  Benieuwd wat het zal worden.

Ziezo, meer had ik niet meer te vertellen zeker? Enkel nog dit ...

Nog een goeie zondagavond en voor degenen die momenteel met verlof zijn "GENIET!!".

Smak, smak, smak!

Gearriveerd!!!

Hoera, ik heb mijn eindbestemming bereikt. Ik zal nog wat moeten bekomen van die lange reis en denk er nu nog niet onmiddellijk aan om ervan te genieten, maar enfin het is  gelukt.

Zie hier ... dit was nu echt mijn laatste  druppel van dat vies spul. En ik zweer, ik raak geen druppel meer aan. Althans dat hoop ik toch. Van deze 'druppels' wordt men niet vrolijk, tipsy of zelfs een beetje babbelachtig. Je wordt er enkel moe en ziek van, alhoewel ik dat ook nog gehoord heb van ander door menig man of vrouw, afgezworen spul.
Gelukkig hebben ze ook veel goed werk geleverd en ben ik deze in plastiek zakskes verpakte vloeistof ook heel dankbaar.
Laat ze nu maar hun laatste werk verrichten en ik zal me vanaf heden concentreren op herstel en leukere dingen.

Ik laat jullie verder wel nog iets weten, maar nu ben ik echt aan rust toe.

Vele dikke knuffels en bedankt voor jullie kaarsjes vandaag hé!

Marleen